Evren bize ol dedi.. olduk.. Yaşıyoruz işte…
Her çimenin topraktan bittiği gibi umarsız,
çatlaktan fışkıran çicek gibi bazen asi…

Güneş açarsa sıcağız..Bulut çıkarsa bulutlu
ve yağmur yağar belki
içten içe boşalırız..

Fani dünyanın ipleri vardır
Çeker çekiştiririz, Olur oldururuz
Kurar kurgularız , sonra Koşar koşturur

(more…)

Bir tüpün bir ucuna tam sırlı ve yansıtıcı bir ayna , diğer ucuna da yarı sırlı ve kısmen yansıtıcı bir ayna konur. Bu tüpün içine elde etmek istediğimiz lazer ışığının rengine ve türüne bağlı olarak gaz, sıvı veya katı bir madde doldurulur.dışarıdan tüpün içine ışık verme , elektrik akımı geçirmek suretiyle veya kimyasal bir yolla elde edilen enerji , tüpün içindeki maddenin atomlarına çarptırılır. Bu esnada bu atomların bazıları bu enerjiyi emerler. Emilen bu fazla enerji , atomları kararsız hale getirir. Kendisine bir foton çarpan , uyarılmış ve kararsız atomlar emdikleri bu fazla enerjiyi foton neşrederek geri verirler. Bu fotonlarda başka atomlara çarparak , diğer atomlarında fotonlar çıkarmasını sağlarlar.
Atomlardan neşredilen fotonlar uçlardaki aynalardan yansıyarak geri dönerler ve atomlara çarparlar. Bu olay foton miktarları artarak devam eder. Atomların hemen hemen hepsi foton yaymaya başlayınca kuvvetlenen ve artan ışık , yarı sırlı olan ayna tarafındaki yarıktan dışarı çıkar. Çıkan bu ışık LAZER ışınıdır.
Lazer ışığı, dalgaları uygun adım giden aynı üniforma ve aynı tip disiplinli askerlere ; normal ışık dalgaları ise rasgele, hareketleri ve davranışları bozuk bir orduya benzetilir.

(more…)

1917 Albert Einstein’de kuruluşlar, (Radyasyonun kuvantum teorisinde) onun kağıt Zur Quantentheorie der Strahlungunda, lazer ve onun selefinin icadı için kuruluşu koydu, maser, radyasyonun Max Planck’ın yasasının yer-kıran bir kökeninde, olasılık katsayılarının düşüncelerinde temel aldı (’Katsayılarınınkinin olduğu Einstein ) dalma için, kendiliğinden olan, ve yaymayı uyardı.
1928′de, Rudolph W. Landenburg, uyarılan yayma ve negatif dalmanın varlığını doğruladı.

1939′da , Valentin A. Fabrikant (SSCB), “Kısa” yükseltmesi için uyarılan yaymanın kullanımının, dalgalandığını tahmin etti.

1947′de , Willis E. kuzusu ve R.C. Retherford, hidrojen tayflarında açık uyarılan yaymayı buldu, ve uyarılan yaymanın ilk gösterisini yaptı.

1950′de , Alfred Kastler (Fizik 1966 için Nobel ödülü), deneysel olarak Brossel, Kastler ve kış tarafından iki yıl sonra doğrulanan görüşle ilgili pompalamanın metodunu teklif etti.

kaynak:wikipedia

Bazen acı dinmez, bazen de yağmur
Sevgilim gülümse, her şey unutulur
Suskunuz bu akşam üstü
Hasrete yanmışız, neylersin

Bir gün, bu mahzun sevdadan geriye
Kalırsa, sadece o hüzün kalır..
Sen de anladın ki yapa-yalnızız…
Buluşmamız yasak,
Görüşmemiz uzak…
Devrilmiş kadehler gibi, dönüyor başımız,
Neylersin…

(more…)

          

AHMET SELÇUK İLKAN 1955 yılında ADANA da doğdu.İlk ve orta öğrenimini aynı yerde tamamladı.Lise yıllarında yazdığı ve çeşitli sanat dergilerinde yayınlanan şiirleri ile dikkat çekti.1973 yılında yüksek öğrenimini tamamlamak üzere Almanya`nın Berlin şehrine gitti.Berlin Teknik Üniversitesinde Mimarlık eğitimini sürdürürken bir yandan da sanat çalışmalarına devam etti.
1975 yılında Hayat dergisi`nin düzenlediği aşk konulu şiir yarışmasında ‘Hatırlar mısın?’   isimli şiiriyle ilk birincilik ödülünü kazandı.
1976 yılında mimarlık öğrenimini yarım bırakarak Türkiye `ye döndü.İstanbul Üniversitesi edebiyat fakültesi Alman Dili ve Edebiyatı bölümüne girdi ve 1980 yılında mezun oldu.1978 yılında profesyonel olarak şarkı sözü yazarlığına da başlayan İlkan`ın şarkılarını o dönemin en popüler sanatçıları seslendirdi.
ilk şarkıları:Ya Seninle Ya Sensiz,Gözler Kalbin Aynasıdır,Artık Ne Duamsın Ne Bedduam,Ayrılık Kolyesi vs.
Bu güne kadar Türk müzik dünyasının en ünlü bestekar ve yorumcuları ile çalışan İlkan`ın 1000`in üzerinde eseri bulunmaktadır

(more…)

Önümde bilgisayarım… Her gün yazıyorum… 24 yaşıma kadar 10 cilt günlük yazmışım.. Yazmamış bir de kenar süsleri –şiirler eklemişim.. Hepsini okumak bende kabus üstü narkoz etkisi yapıyor.. İçim kabarıyor, yüreğim şişiyor.. Bir yandan da yüzümde tebessüm oluşuyor… Atamıyorum da sayfalarca yazıyı… Belki bir gün yüreğim dayanırsa okur düzenlerim diye… Üzüntüler-kırgınlıklar kime olduğu bilinmez yazılar.. Eski aşklara sitemler… İsmini bile unuttuğum arkadaşlarımdan aldığım mektuplar.. Kendime verdiğim sözler… Bluğ çağının verdiği isyankar eğilimler… Komik aslında.. Ama bir o kadar da naif..

24 yaşımda son verdim günlük yazmaya… İyi de olmuş.. Onca yazıda gördüğüm tek ortak şey –herşeyi yaşadığım tek gün olarak değerlendirip, hayatı değişken - değiştirilebilir bir bütün olarak algılamayı beceremeyişimmiş.

(more…)

*

Bazen madalyonun bir yüzünü görmeye eğilimim var.. Hepimiz gibi…. Ben “bu böyle” dediğim herşeyin tam orta noktasına o kadar gömülmüşken, ancak karşımdaki biri bana diğer taraftan haber verince yada aynalık yapınca odağımı değiştirebiliyorum.. Bazen değiştiremiyorum da… O noktaya kilitli kalıyor gözlerim…Yok o madalyonun öbür yüzü…Odaklanmışım..

*

Bilmiyorum.. Biliyorum dediğim herşeyin bazen hayatımı güvene almak için koyduğum tanımlar dizisi olduğunu biliyorum ama… Ve onlara o kadar bağlanıyorum ki.. Bağlandığımın yanlış olduğunu düşündüren herşeye öfke duyabiliyor, direnç gösterebiliyor ve korkuyorum aslında.. Çünkü; tanımsız olmaktan korkuyorum.. Tanımsız olmak insanın güvendiği herşeyi elinden alır sanıyorum..

*

Her ortamda da rahat konuşamıyorum artık.. Konuştuğum şeylerin bildiklerim sandıklarım olduğunu bildiğimden.. Çünkü onlar değişiyor.. Onlar bana göre de değişebilir-karşımdakine göre de… Dinleyebiliyorum ama dinlerken de anlatılan madalyonların öbür yüzlerine bakıyor oluyorum… Karşımdakinin madalyonunda gördüğüm şeyi anlatmaya da hak bulmuyorum kendimde… Kendi baktığım perspektifte takılı kaldığım madalyonların da sadece bir yüzü var çünkü benim için de.. Ben kendi madalyonlarımın bir yüzüne takılmadan her yüzü ile değerlendiremezken daha, karşımdakinin madalyonunun bir yüzüne takılıp kalmasına ne diyebilirim ki…

(more…)

Umut etmeyi seviyorum. Sonsuz bir yolculuk çünkü “Umut”…İçimdeki yelkenlileri saldım yine, rüzgar tatlı tatlı esmekte… İçim hafif ve meltemli….

-

Gittikleri yeri umursamıyorum umutlarımın… Yolculukta yüzümü okşayacak rüzgar ilgilendiriyor beni…Varmasakta olur bir yere… Çünkü Bu yolculuk sadece umut etmek üzerine…

Acelem yok.. Umutlarım bir an önce varsın istesem gerçeğe, onlara kanat takar uçururdum zaten… Uçarken bir de kalp çarpıntısı eklerdim ve yanına da tıkanarak aldığım nefesi de… Eğer sadece “varmak” olsaydı isteğim umutlarım adına, kanatlar yetersiz gelirdi. Söylenirdim de içimden “ bu umutlara bu kanatlar az geldi, varamayacağım “ diye.. Muhtemelen söylenirken uçmanın keyfini de sürmeyi bilemeyecektim nefes nefese…

(more…)

(more…)