Aç Yelkenlerini…
Umut etmeyi seviyorum. Sonsuz bir yolculuk çünkü “Umut”…İçimdeki yelkenlileri saldım yine, rüzgar tatlı tatlı esmekte… İçim hafif ve meltemli….
-
Gittikleri yeri umursamıyorum umutlarımın… Yolculukta yüzümü okşayacak rüzgar ilgilendiriyor beni…Varmasakta olur bir yere… Çünkü Bu yolculuk sadece umut etmek üzerine…
Acelem yok.. Umutlarım bir an önce varsın istesem gerçeğe, onlara kanat takar uçururdum zaten… Uçarken bir de kalp çarpıntısı eklerdim ve yanına da tıkanarak aldığım nefesi de… Eğer sadece “varmak” olsaydı isteğim umutlarım adına, kanatlar yetersiz gelirdi. Söylenirdim de içimden “ bu umutlara bu kanatlar az geldi, varamayacağım “ diye.. Muhtemelen söylenirken uçmanın keyfini de sürmeyi bilemeyecektim nefes nefese…
15 Mayıs 2008 tarihinde admin yazmış.
Hayattan Yorum yok
Toplam 8 kez okunmuş.
